Działy tematyczne Poradnik budowlany 

Kontynuacja prac stanu „zero”. Prace murarskie – parter budynku

Kolejnym etapem stanu zerowego jest wykonanie poziomów kanalizacyjnych, wypuszczenie tzw. „sztucerów” – pionowych rur dla wykonania przyszłych pionów kanalizacyjnych, wprowadzenie rury z polietylenu dla przyłącza wody użytkowej (średnica zgodna z projektem) oraz rury arota, która będzie stanowiła przepust dla przyłącza elektrycznego. Miejsca przyłączy należy odczytać z projektu.

Wykonanie przyłączy, przepustów do budynku na tym etapie budowy jest niezbędne aby w przyszłości uniknąć rozbiórki podkładu betonowego co wiąże się z dodatkowymi pracami i generuje dodatkowe koszty. Ważne aby wszystkie rury pionowe, otwory zabezpieczyć zaślepkami uniemożliwiającymi zanieczyszczenie instalacji kanalizacji sanitarnej i wody podczas prowadzenia kolejnych prac budowlanych. Odbiór poziomów kanalizacyjnych po którym następuje ich zasypanie piaskiem i odpowiedni wpis w dzienniku budowy (inspektora nadzoru lub inwestora) upoważnia kierownika budowy do zezwolenia wykonawcy, wykonania podkładu betonowego pod warstwy posadzkowe. Proponuję zastosować beton min. klasy C12/15 (B15) z włókami polipropylenowymi dozowanymi na węźle betoniarskim.

Beton klasy C12/15 umożliwia podanie mieszanki betonowej za pomocą pompy, a ponadto odpowiednia wytrzymałość „podbetonki” zapewni przeniesienie obciążenia od wykonanych ścianek działowych parteru, ciężaru warstw posadzkowych oraz obciążenia zmiennego (użytkowego). Włókna polipropylenowe stosuje się w mieszankach betonowych w celu redukcji występowania plastycznego pękania skurczowego i spękania powierzchniowego oraz polepszenia własności betonu. Kiedy beton twardnieje i kurczy się, powstają mikroskopijne pęknięcia. Kiedy mikropęknięcia natrafią na włókno polipropylenowe, zostają zablokowane i nie dochodzi do rozwoju mikropęknięć i przyszłych problemów. Dodatek włókien polipropylenowych do betonu zapewnia także minimalizację szerokości i długości pęknięć, które mogą pojawić się w stanie utwardzonym. Beton należy pielęgnować zgodnie z instrukcją zalecaną prze firmę dostarczająca mieszankę na plac budowy, co pozwoli uzyskać odpowiednią wytrzymałość, zapewni właściwe warunki dojrzewania betonu i uniemożliwi powstanie niepożądanych rys czy pęknięć. Wykonanie podkładu betonowego kończy etap tzw. stan „zero” budynku.

Po uzyskaniu przez beton zastosowany do „podbetonki” odpowiedniej wytrzymałości, twardości można przystąpić do wykonania izolacji poziomej na ścianach fundamentowych pod ściany konstrukcyjne wewnętrzne i zewnętrzne oraz przystąpić do prac murarskich. Izolację poziomą można wykonać z dwóch warstw papy zgrzewalnej po wcześniejszym odpyleniu i zagruntowaniu powierzchni betonu np. Dysprobitem lub na zagruntowanej powierzchni ściany fundamentowej ułożyć warstwę specjalnej folii izolacyjnej przeznaczonej do izolacji poziomej na ścianach fundamentowych. Bardzo częstym błędem jest wykonanie ściany fundamentowej do rzędnej, która nie gwarantuje, że izolacja pozioma znajdować się będzie powyżej rzędnej ostatecznie ukształtowanego terenu. Wówczas woda przedostaje się po izolacji poziomej na wewnętrzną stronę ściany murowanej co prowadzi do powstania wilgoci i zagrzybienia.

Podstawowa zasada – izolacja pozioma musi znajdować się powyżej terenu lub należy wykonać dodatkową izolację pionową połączoną szczelnie z izolacja pionową ściany fundamentowej i zakończoną około 20-25 cm powyżej poziomu docelowego terenu znajdującego się wokół budynku. Dodatkowa izolacja pionowa skutecznie zabezpieczy ściany przez wilgocią i penetracją wody. Ściany konstrukcyjne, ewentualne rdzenie i słupy żelbetowe należy wykonywać zgodnie z projektem architektury i konstrukcji oraz zasadami tzw. sztuki budowlanej. Zakładam, że materiał na ściany konstrukcyjne został dobrany na etapie projektowania budynku przy współpracy projektanta, inżyniera budowy i inwestora, a zastosowanie ewentualnych słupów, rdzeni żelbetowych i miejsca ich występowania są świadomie dobrane i nie stanowią problemu aranżacji przyszłych wnętrz przez właściciela budynku. Wybór materiałów ściennych powinien opierać się na analizie ekonomicznej oraz parametrach konstrukcyjnych i cieplnych uzyskanych po zakończeniu budowy domu. Przy analizowaniu kosztów ścian zewnętrznych z poszczególnych materiałów trzeba wziąć pod uwagę całkowity koszt postawienia ściany tzw. „na gotowo”, a więc z uwzględnieniem nie tylko samego muru (elementu konstrukcyjnego), ale również ocieplenia oraz elewacji. Podstawowymi materiałami do wznoszenia ścian konstrukcyjnych są drobnowymiarowe elementy murowe, które w naszym kraju mają długoletnią tradycję dlatego określane są mianem budownictwa tradycyjnego. Niewielkie wymiary elementów pozwalają układać je ręcznie, bez użycia specjalistycznego sprzętu i łączyć na zwykłe lub cienkie spoiny.

Do elementów drobnowymiarowych należą produkty wykonane z następujących materiałów:
• z betonu komórkowego – bloczki, płytki, kształtki U, nadproża zbrojone;
• z ceramiki – pustaki, cegły, nadproża zespolone (żelbetowe) w kształtkach ceramicznych;
• z silikatów – cegły, bloczki, kształtki;
• z betonu lekkiego, np. keramzytobetonu – bloczki, pustaki, elementy szalunkowe, kształtki wieńcowe i kształtki nadprożowe.

W niniejszym artykule nie będę opisywał poszczególnych materiałów ściennych gdyż są one dostępne w publikacjach branżowych czy poszczególnych producentów natomiast chciałbym poruszyć kilka istotnych spraw związanych z wykonywaniem prac murarskich, które moim zdaniem powinny być uzgodnione na etapie projektu ale z praktyki w bezpośrednim wykonawstwie wynika iż są to sprawy pomijane, a generują po zakończeniu stanu surowego niepotrzebne dodatkowe koszty. Należy przed rozpoczęciem prac budowlanych wybrać (najlepiej na etapie projektu) konkretne:
1. Drzwi wejściowe zewnętrzne.
2. Bramy garażowe.
3. Drzwi wewnętrzne.
oraz
4. Firmę, która dostarczy stolarkę, ślusarkę zewnętrzną: okna i drzwi balkonowe, ewentualnie parapety zewnętrzne. Należy z przedstawicielem technicznym omówić wielkość ( szerokość, wysokość ) otworów okiennych i drzwiowych, ponieważ może wyniknąć sytuacja, w której niewielka zmiana gabarytów otworu spowoduje korzystniejszy podział okna, drzwi zewnętrznych (zastosowanie np. jednej tafli szyby zamiast dwóch) co poprawi walory estetyczne i użytkowe, a również może spowodować obniżenie kosztów wykonania danego okna, drzwi balkonowych (dopuszczalne standardowe rozwiązania konstrukcji okna ze względu na jego wysokość, szerokość i dopuszczalny ciężar zastosowanej szyby w odniesieniu do konkretnych profili i okuć).

Powinniśmy zdecydować się na konkretną firmę i typ drzwi wejściowych, bramy garażowej, drzwi wewnętrznych wówczas będziemy pewni, że wymiary otworów w ścianach konstrukcyjnych i działowych są zgodnie z wytycznymi wybranego producenta. Często po wykonaniu ścian konstrukcyjnych i działowych jest koniecznym podkuwanie nadproża drzwiowego (osłabienie wytrzymałości nadproża) lub jego obniżanie (podklejanie styropianu, płyty g-k), poszerzanie lub zmniejszenie otworu drzwiowego aby dostosować wymiar wykonanego otworu do szerokości i wysokości wybranych dopiero podczas prac wykończeniowych: bramy garażowej, okien, drzwi stolarki zewnętrznej i wewnętrznej. Dodatkowo narażamy kierownika budowy na niepotrzebną pracę gdyż, przy oddaniu budynku do użytkowania w oświadczeniu o zakończeniu budowy ma on obowiązek wypisać listę zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę i na poszczególnych rysunkach projektu budowlanego zaznaczyć kolorem czerwonym zmiany jakie wprowadzono na etapie wykonawstwa.

Polub tą informację i podziel się ze znajomymi.

mgr inż. Artur AMBROŻY

 

Powiązane wiadomości

Napisz komentarz

Lub
No announcement available or all announcement expired.